Sarkis Usta*'yý fiziki olarak yitirdik bugün.
Yoldaþým, abim, dostum ve ustam...
Ama o hep bizimle olacak, sergilediði ilkeli yaþam örneðiyle, dik duruþuyla.

*

40 yýllýk bir dostluk, dile kolay.
TÝP'in ayný Eminönü ilçe örgütünün o asil üyesi, ben aday üyesi, yani çýraktým.
Ýlçede sosyalizm kuramý üzerine seminerler baþlamýþtý.
Temel kitap Politzer'di.
Aybar yönetimi bunu engellemeye çalýþýnca, Sarkis Usta öfke duymuþtu.
"Býrakýn gençler sosyalizmin tarihini ve kuramýný öðrensin" diyecekti.

“Pek az iþ sisyphos’un iþkencesine sonsuza kadar tekrarlanan ev iþleri kadar benzer. Temiz olan kirlenir, kirlenen temizlenir, tekrar ve tekrar, gün be gün. Ev kadýný, zamanýn dýþýndadýr. O hiçbir þey yapmaz; sadece þimdiyi sürükler.”
Simon De Beauvoir [1]

Kadýnlarýn siyasette özne olmasýnýn zorunluluðu, baþta siyaset çevrelerince ve özellikle diðer kadýnlarca anlaþýlagelen biyolojik cinsiyetlerinin belirlenimini sonucu olduðu yönündeki görüþleri aþan bir durumdur. Sadece biyolojik determinizme indirgenmiþ kadýn figürünün diðer kadýnlarýn yanýnda yer almasýný “kendiliðinden” bir sürece býrakmak baþta feminizmi, kadýn hareketlerini ve diðer tüm özgürlük ve hak mücadelelerini çeþitli handikaplar içine sürükleyecektir.

Türkiye’de 1980 sonrasý yükselen feminizm, orta sýnýf olmakla çok eleþtirildi. Doðruydu, sahiden de feminizm orta sýnýf bir hareket olarak baþladý. 1980 öncesinde demokratik kitle örgütlerinde, sol örgütlerde yer alan, ama bu örgütlerin tabanýndan deðil, daha çok yönetim kadrolarýndan gelen kadýnlarýn öncülük ettiði bir hareketti. En az iki kuþaktýr kentli, iyi eðitimli, Batý dillerindeki yazýný izleyebilen kadýnlar. Bu kadýnlarýn feminizmi keþfetmesinin esas olarak Batýlý kaynaklar yoluyla olduðu, kendi hayatlarýna buradan baktýklarý da çok söylendi. Hareketin radikalliðinin kýsmen bu orta sýnýflýktan kaynaklandýðý eklenebilir bunlara.

Burjuva ideolojisinin her alanda etkisini gösterdiði, sözde aydýn küçük-burjuvalarýn “birey olma” sevdasýna kapýldýklarý 12 Eylül sonrasýna, tam bir sýnýftan kopuþ ve kaçýþ ideolojisi hakimdi. Kendini bireysel deðil toplumsal kurtuluþa adamýþ binlerce devrimcinin zindanlara gömüldüðü ya da sürgün hayatý yaþamak zorunda kaldýðý askeri diktatörlük dönemi ve sonrasýnda, Türkiye her açýdan en karanlýk dönemlerinden birini yaþadý. Tüm dünyayý neoliberalizm rüzgârlarýnýn sardýðý bu dönemde, uluslararasý arenada da muazzam bir gericilik ve gerileme söz konusuydu. Fakat Türkiye’de yaþanan elbette bunun çok katmerlisiydi. Uygulanan baský ve sindirme politikasý uzun yýllar boyunca þiddetinden hiçbir þey yitirmediði gibi, Kürt ulusal mücadelesinin yükseliþiyle daha da arttý.